“De monsters zitten nog op het randje”, hoorde ik mezelf zeggen vanmorgen, toen ik na een nacht vol woelen en wakker liggen even naast mijn man op de bank ging zitten. 
En ik vervolgde: “Maar ze hebben niet alle macht meer. Het is echt zoals mijn boek zegt: dat de monsters en draken in ons het oude openbreken, zodat het nieuwe geboren kan worden.”

Herfststormen trotseren

Hoewel ik de gang naar kerst ken – met haar mooiste en donkerste momenten – heeft deze periode telkens een andere kwaliteit. En ik ben blij dat ik voel dat er inmiddels voldoende bodem is om te weten dat mijn oergrond niet meer verdwijnt. En dat ik al geregeld kan voelen wat tevoorschijn wil komen. 

In mijn geval: Jetske 2.0. 
Schoongewassen en al van heel wat ballast ontdaan door herfststormen en overgangsperikelen. 
Het is alsof je bij een bevalling het eerste stukje huid van het hoofdje ziet. Je weet: dit komt. En het kan niet meer terug. Dat is hoopvol. 

En terwijl we aan het praten waren besefte ik, dat we een eeuwenoud verhaal binnen rolden en ons op de ochtend voor kerst bevonden. Een verhaal over verstilling, hoop en nieuw leven dat op komst is. 

Een tijd van paradoxen

Afgelopen vrijdag, 19 december, had ik het genoegen om de kerstviering op de vrije school van mijn jongste dochter bij te wonen. De kinderen van alle klassen hadden zich rond een ster van kaarsjes in de grote zaal verzameld. Een van de juffen speelde gitaar terwijl de kinderen binnenkwamen. Ze zette steeds een nieuw liedje in dat meerstemmig, door alle klassen gezongen werd. Tussen de liedjes door werd er voorgelezen uit het kerstverhaal. Ondanks de muziek werd de stilte in de zaal steeds nadrukkelijker. Een stilte die ontzag wekte. 

Het was alsof deze viering en het moment in de tijd zo samenvielen, dat er en ruimte ontstond waarin iedereen weer kon voelen waar kerst over gaat. 
Wat een heerlijk tegenwicht voor alle drukte en koopgekte die ook bij de dagen voor kerst horen.

De kracht van ritueel

Het liet me weer zien wat de kracht van herhaling en ritueel is. En hoe moeilijk het kan zijn om zonder dit soort momenten in een gejaagde, op ‘dingen’ gerichte wereld af te stemmen op wat er nog meer gaande is. Onder de oppervlakte. 

Soms verschuift onze wens naar een ‘mooie kerst’ ongemerkt naar dure cadeaus en veel eten. Met zoeken, kopen en zorgen heb ik jaren achtereen geen ruimte gelaten voor precies die stilte waar ik in deze tijd zo van hou.